skala chromatyczna, diatonlczna
skala chromatyczna [chromatyczna - gr. chromatikós = barwny], skala składająca się z 12 dźwięków (stopni) w obrębie oktawy, ułożonych w następstwie półtonowym, po-wstała na skutek rozszerzenia skali diato-nicznej za pomocą dodania dźwięków, prowadzących do stopni oddalonych o cały ton, np. c, cis, d, dis, e,f,fis, g, gis. O, ais, h, c …
skala diatonlczna [diatoniczna - gr. dió ~ przez + tonos = dźwięk], szereg 7 dźwięków utworzony z 7 kolejnych kwint, np. F, c, g, dx, a , e2, h2, sprowadzonych do jednej oktawy, lub też z określonych stosunków interwałowych wyznaczonych przez szereg —> alikwotów. Dźwięki s.d. pozostają w określonym stosunku do dźwięku centralnego, czyli toniki. S.d. są skale starogr., skale kościelne i skale systemu funkcyjnego dur-moll. skala durowa [durowa - łac. durus - twardy], skala majorowa [majorowa — łac. maior -większy, starszy], skala wywodząca się ze skali jońskiej (—» skale kościelne), składa się z 7 dźwięków (stopni), jedna z podsta-wowych skal —> systemu dur-moll. Charakterystyczne dla s.d. są półtony między III a IV oraz VII a VIII stopniem (VIII stopień jest powtórzeniem I stopnia) oraz całe tony między pozostałymi stopniami. Odległość (interwał) tercji wielkiej między I a III stopniem decyduje o charakterze s.d. (twardy, większy) i jest podstawą akordu durowego (majorowego), określa tryb durowy.